Bodega De Posthoorn

L. en N. tipten Bodega De Posthoorn voor de lunch. Niet uit eigen ervaring, maar omdat in de zoektocht naar beste lunch en cappuccino dit stukje Haagse historie niet mag ontbreken. Na het lezen van de beschrijving op de menukaart: "Bodega De Posthoorn is een uniek eet- en drinkétablissement met die typische Haagse grandeur en ouderwetse gastvrijheid...waar schrijvers, kunstenaars, journalisten en politici elkaar ontmoeten", was ik het van harte met hen eens. Bij de Bodega zelf dacht men er anders over. Wat het precies was -dochter J., mijn trainingsjack, of het feit dat ik als amateurblogger nauwelijks door kan gaan voor schrijver of journalist- dat weet ik niet, maar de ouderwetse gastvrijheid bleek niet voor mij bestemd.

Na een matige cappuccino, strandde de poging om een lunch te bestellen bijna op de restanten van de ambtelijke bureaucratie van de voorloper van TNT-post. Na verschillende pogingen tot oogcontact werd bij het aanschieten van een van de bedienden gemeld dat ik alleen bij een collega kon bestellen. Passend bij de locatie gekozen voor een old-school gerecht; de uiensoep. De prijs viel mee, de smaak niet. Een laf soepje. Conclusie: eten is matig, service is slechter dan op het Plein. Na het lange wachten, moest dochter J. ter plekke worden gevoerd. Die nam in stijl afscheid.

Jura Ena 3

Eind vorige week zat een lunch buiten de deur er niet in. Donderdag kwamen collega's R. en M. dochter J. bewonderen. Vrijdag en zaterdag kwamen de schoonouders langs zodat ik kon helpen bij het leggen van nieuw gras in de tuin. Tijd voor een test van de thuiscappuccino en een hertest van La Cantina.

Voor de cappuccino zijn we aangewezen op de Jura Ena 3, uitgerust met een Easy Auto Cappuccinatore. Dat valt alleszins mee. Het melkschuimlaagje kan zich net niet meten met subtoppers zoals 't Achterommetje en Leuk, maar hij wordt wel wat sterker gezet en is daarom minstens zo lekker.

La Cantina doet het ook in de tweede en derde ronde goed. Minpuntje: nogal wat broodjes worden standaard met gewone mozarella, i.p.v. buffelmozarella, geleverd. En afwijken van de standaard blijkt lastig. Het vervangen van de buffelmozarella op het broodje capresse -met pesto i.p.v. basilicum- doet de prijs stijgen van 3,5 naar 8 euro. Dat is een wel heel fors prijsverschil, waar op zijn hollands voor wordt gepast. Terwijl de broodjes worden gemaakt blijkt er ook een broodje buffelmozarella met pesto voor 4,5 euro op de kaart te staan; volgende keer maar eens kijken of met tomaat daarbij 3,5 euro extra kost, of dat die constructie voor wat minder kan. Thuisgekomen deert het allemaal nietmeer: gegrilde aubergine met mozarella, vitello tonnato, de caprese en de wildzijnsalami met schapenkaas. Het is allemaal lekker.

جميل

Woensdag zou dochter J. zich van 10 tot 15 uur op de crèche vermaken. Een mooie kans om een lunchtent te bezoeken die net te ver ligt voor een wandeling met dochter. Scallywags -door N. getipped- stond op het programma. Helaas, dit plan viel in het water. Dochter J. hield het wel uit tot net voorbij het Plein en zo belande ik bij Leuk. De woordspeling is snel gemaakt, maar Leuk is ook gewoon nice, nett, beau, Carino, Hoş, 好的, جميل

Net als 't Achterommetje is Leuk een meidentent en de kwaliteit van de cappuccino is vergelijkbaar. De bediening is super. Na alle hamburgers deze keer een salade van blauwe kaas, peer en walnoten. Die is prima . Alleen de keuze voor een zurige dressing in plaats van een zoetige dressing is minder. De verse jus is lekker. Het prijsniveau is ok en op het terrasje zit het heerlijk in de zon. Dochter J. melde zich vlak na vertrek voor haar eigen lunch. Op het terras van Deluca neergestreken om in die behoefte te voorzien. De bijleverde cappuccino van Deluca bleek tot mijn verassing een goede middenmoter: vergelijkbaar met de meidententen, minder dan Zebedeüs of Rootz.

Conclusies. Italianen maken niet altijd betere cappuccino en de betere lunch vind je bij meidententen. Bij 't Achterommetje is het eten beter, maar bij Leuk kun je heerlijk in de zon zitten.

Not so close

Bij Rootz liggen de wortels van de relatie van mij en mijn lief. Gezien de ontwikkeling die de keuken daar doormaakte komen we al een tijdje niet meer bij Rootz, ook al mogen we graag terugdenken aan die begintijd. Omdat dochter J. in de Bijenkorf in slaap viel maandag toch bij Rootz voor cappuccino met appelgebak aangeschoven. Hoewel ik in de looproute zat werd ik door de bediening genegeerd alsof ik op het Plein zat. Als je terras uitkijkt op de mediamarkt moet je het misschien toch iets meer van de service hebben. Verrassend genoeg was de cappuccino perfect. Samen met Zebedeüs de beste cappuccino tot nu toe. De appeltaart was niet bijzonder, maar wel ok. Het serviceniveau is constant: om de rekening te voldoen ben ik maar naar binnen gelopen.

Dinsdag viel dochter weer rond het Plein in slaap. Tweede poging dus om daar goed te lunchen. Bij Cloos had ik een aantal keer 's avonds goed gegeten, dus die gok durfde ik wel aan. De bediening is wel ok. Ik werd snel geholpen en ik kreeg een nieuwe cappuccino als het kopje kapot blijkt. De aandacht krijgen voor de rekening bleek moeilijker, maar ik zatook een beetje uit de route. De lunch is teleurstellend. De cappuccino is veruit de slechtste tot nu toe. De serveerster beloofd dat de bruine triangel met oude kaas, tomaat en bascilicum genoeg is voor een lunch. Voor minder dan 4 euro lijkt dat op het Plein te mooi om waar te zijn. Dat is het ook. Genoeg is het wel, maar de oude kaas, zijn voorverpakte rechthoekige plakken en de basilicum is pesto, die verdacht veel smaakt naar pesto uit een potje. Pluspunt: het is beter dan de Eeuwige Jachtvelden.

Conclusie. De bediening is wat beter bij Cloos dan bij Rootz. Het eten is niet zo close: Rootz is veruit de betere. Binnenkort weer eens met mijn lief terug naar onze wortels.

't achterommetje

Vandaag met P&Y en het gezin bij t' Achterommetje wezen lunchen. P. ontpopte zich als een Den Haag kenner die de gezellige lunchroom "verstopt tussen de Spuistraat en de Passage" wist te vinden. Heerlijk lang kunnen lunchen, omdat dochter J. na haar slaapje met vier schoten om uit te kiezen prima bezig gehouden kon worden. 't Achterommetje is nogal een meidentent -veel thee geserveerd in een kek blikje, vlaggetjes in KitschKitschen-stijl en bediening die de dubbele tosti afraad "omdat je die niet op krijgt”- maar in gezelschap van je vriendin kun je je hier als man ook prima vertonen en er staat zelfs hamburger op het menu. Ik, K. en Y. hadden broodjes met goede combinaties zoals oude kaas, vijgenjam, rucola en gecarameliseerde witlof. Heerlijk en het ligt qua prijsniveau 1 a 2 euro onder Normaal Haags Peil. P. trapte in het enkele tosti verhaal. De tosti liet vervolgens langer op zich wachten dan nodig was: stukjes roet en restanten honger waren zijn deel. Verder is er eigenlijk geen kritiek te bedenken. De espresso was lekker, de verse fruitdrankjes waren vers, de cappuccino behoort niet tot de top maar verdient de naam cappuccino wel. De dames waren zelfs heel tevreden over dit laatste drankje. Conclusie. Een absolute aanrader voor de lunch.

Engelhard

Geen lunch vandaag, maar koffie met appelgebak. Midden in de Theresiastraat zit op het drukste punt patisserie, croissanterie, tearoom & chocolaterie Engelhard. Van binnen is er sinds de glorie tijd van The King of Pop niks meer veranderd. In de uitlaatgassen van parkerend en lossend verkeer zijn op de stoep bij wijze van terras wat tafels en stoelen neergezet. Ondanks dit is er altijjd veel volk. Dat belooft veel goeds. Al een paar keer vergeefs langs gelopen , omdat het terras vol zat. Vandaag was er plek voor het hele gezin. Als we cappuccino bestellen worden we gewaarschuwd dat de machine na de stroomstoring niet goed werkt en dat het meer koffie verkeerd wordt. Blij dat ze het verschil kennen kiezen we voor gewone koffie. De koffie is lekker. De appeltaart is teleurstellend klein. Na de eerste hap blijkt dat niet meer erg te zijn. Geen flauw idee waarom er zoveel volk hier in de uitlaatgassen zit. Zo moeilijk is appeltaart echt niet.

Hamburger deel 2

Vandaag met dochter J. en ega K. naar de stad. Het Plein links laten liggen want de stroomstoring rekte van Den Haag centraal tot aan het centrum van de democratie. Een andere keer terug naar het Plein voor een lunch op die locatie die wel lekker is. K. stelde Lapsang voor. Maar met Lapsang wil het niet lukken: deze keer zat het vol. Dat is jammer want uit een pre-bloggend leven weet ik dat ze lekkere cappuccino en appeltaart hebben. Ten einde raad bij Het wapen van Den Haag neergestreken. Voor de Oosterlingen die eens willen mijmeren over vroeger een aanrader: je waant je zo in Emmen, Zwolle of Groningen.

In de herkansing hier de hamburger geprobeerd. Vergeleken met gisteren twee euro goedkoper, lekkerder en -zoals het een 'wapen van' betaamt- meer. Op een Italiaanse bol, het hoort niet maar smaakt wel beter dan zo'n muffe 'sesame bun'. Mijn disgenoot had tomatensoep en een kroket op brood. Allemaal niet spectaculair, maar wel prima. Het prijsniveau is net iets prettiger dan normaal in centrum Den Haag.

De cappuccino zag er heel echt uit met een figuurtje in het schuim, maar bleek te weinig schuim te hebben en verdacht veel te smaken naar de lunch van dochter J: melk. Geen schijn van kans dat ik terugkom voor de cappuccino met Zebedeüs en Lapsang op loopafstand. Neem voor de lunch e (schoon)ouders mee naar het Wapen, maar loop met je eerste date even door naar Zebedeüs.